Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Φόρτωση...

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2012

Θεατρικοί Μονόλογοι


ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΕΓΩ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΑΞΙΑ



…. μεγάλη να γίνεις, με άσπρα μαλλιά!!!! Χρόνια πολλά!!!!!!

(Χειροκροτήματα και μετά ρυθμικά χτυπήματα στον τοίχο, γέλια)

(Με το αυτί στον τοίχο) 
Τι;; ε;; δεν σ’ακούω, τραγούδα το!!! Χαχα!!

(Φωνάζοντας) 
Ναι!!! Σου έχω και δώρο!!! Σου έγραψα ένα ποίημα! 

Ποίημα! Δεν μπορώ να στο φωνάξω, θα με ακούσει ο κέρβερος και θα με βάλει στην απομόνωση πάλι! Δεν θα αντέξω μακριά σου! Θα το γράψω στη κάμερα και θα στο δώσω όταν μας κατεβάσουν στη τραπεζαρία να το δεις!!!

(Πάει παίρνει την κάμερα, την τοποθετεί σε ένα τραπεζάκι, τη βάζει να γράφει και κάθεται απέναντι στο πάτωμα).

Γεια!!! Ελπίζω να με παίρνει ολόκληρη και να μην σου πω το ποίημα με κομμένο το κεφάλι, θα ήταν μακάβριο! Χαχα!

Άκου λοιπόν τι έγραψα για σένα. Το εμπνεύστηκα από τον χώρο, που βρισκόμαστε, μην γελάσεις, τουλάχιστον όχι ακόμα. (Χαχανίζει)

(Καθαρίζει το λαιμό της και ξεκινά με παιδικό ύφος, δεν είναι σε επαφή με τα λόγια)
«Θα σου πω εγώ τι είναι μοναξιά.

Μοναξιά είναι να βρίσκεσαι στη μήτρα της μάνας σου και να φοβάσαι, επειδή η κατάθλιψη της, κυλά μέσα από το αίμα της και έρχεται και σε βρίσκει.

Μοναξιά είναι οι αγριοφωνάρες του πατέρα σου, που διαπερνούν τον αμνιακό σάκο μέσα στον οποίο βρίσκεσαι και ο τρόμος που νιώθεις, όταν οι δονήσεις φθάνουν στα υποτυπώδη τύμπανα, που έχεις μέσα μικροσκοπικό και λεπτό σαν τσόφλι κρανίο σου.

Μοναξιά είναι να γεννιέσαι εν τέλει, γιατί η μάνα σου επέλεξε να σε αφήσει να ζήσεις, αφού εκείνο το απόγευμα, δεν πήγε στο ραντεβού της προγραμματισμένης δολοφονίας σου, επειδή βαριόταν να πάρει το αστικό.

Μοναξιά είναι να μεγαλώνεις με τον φόβο ότι δεν είσαι αρκετά καλός και ότι ανά πάσα ώρα και στιγμή θα σε εγκαταλείψουν.

Μοναξιά είναι να μην έχεις κανένα να σε προστατεύσει και να πρέπει να το κάνεις μόνος σου και να μάχεσαι καθημερινά, απέναντι στους ίδιους σου τους δημιουργούς.

Μοναξιά είναι να μην έχεις κομμώτρια, γιατί δεν την εμπιστεύεσαι με το ψαλίδι στο χέρι της, έτσι όπως βρίσκεται πίσω από την πλάτη σου.

Αυτό είναι μοναξιά».

(Γελάει και ξαφνικά μελαγχολεί)

Χρόνια πολλά! Μου λείπεις πολύ!

(Σβήνει την κάμερα και κουλουριάζεται).



Κείμενο:
Φωτεινή Κεχαγιά





"Πού να πάω; 
στον πατρικό μου οίκο; 
στην όμορφη πατρίδα μου; 
Όλα τα έχω προδώσει για να σε ακολουθήσω".



Φωτογραφία:
Σωτήρης Ζαφείρης 

Κείμενο:
Μήδεια Ευριπίδη, Μετάφραση Γ.Χειμωνά.

Σύνθεση:
Φωτεινή Κεχαγιά



Μονόλογοι Αρχαίου Ελληνικού Δράματος Γυναικών:

http://www.24grammata.com/wp-content/uploads/2011/12/SOFOKLIS-MONOLOGI-GYNAIKON-24GRAMMATA.COM_.pdf





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου